Yolculuğun ve aynamın tadını çıkarmaya koyuldum. Sarı kenarlı ve salıncaklı aynama şöyle bir baktım; onu çok severim. Ondan daha da önemlisi, kendimi çok severim ben. Sarı, yeşil parlak tüylerime ve onların altındaki beyaz pofidik küçük olanlara bayılırım. Mavi cerem ve yanaklarımdaki aynı tondaki maviş yanak tüylerim, alt taraftan çıkan dört küçük benekle beni dayanılmaz kılar. Saatlerce onlara bakım yapar; küçük popomun üstünden yağ alıp tüylerimi özenle ayırır tararım. O gün de yolculuk öncesi bakım yapmadım diye hayıflandım biraz. Anneannecim beni böyle mi görsündü? Görmesindi. Dur biraz şuraları elden geçire…

Biraz sonra, “Cicikuşşş” diye iç geçirdim. “Evet annem cicikuşşş” dedi Pisannem. Ah annecim, her dediğimi tekrar edip ilk günkü gibi şaşırmasan artık diyorum. Konuştuğum ilk günü hatırlıyorum da… Ben kendi başıma ezber yaptığımı sanarken kapının arkasından “Ah sen konuşmayı mı öğrendin?” diye basmışlardı odayı. Utancımdan o gün hep susmuştum. Konuşuyoruz işte, ne varmış? O günden sonra çok kelime öğrendim tabii. Ne var ki hiçbirini ‘cicikuş’ kadar sevemedim. Uyandığımda aynadaki güzel ve alımlı aksimi görünce önce; bir marul yaprağını annemin parmaklarının arasından farkedince heyecanla; babam kafesimden çıkmama izin vermediğinde hızlıca hep ‘cicikuş’ derim. O gün de yolculuğa çıkmadan bahçede gördüğümüz tüylü kediden kurtulma sevinci ve heyecanıyla uzuun bir ‘cicikuş’ çıkmıştı küçük sevimli gagamdan. Evet, daha önce de dediğim gibi çok severim ben kendimi.

Nereye mi gidiyoruz? Önceden de söylediğim gibi tabii ki anneaneme. Bunlar beni oraya bırakıp yine nereye gidecekler bilmiyorum. Olsun, annanecim bana hergün marul verir, çay içirir… “Su içmek ister misin?” deyiverdim. “Aaaa annecim daha demin içtin ya, istemezsin di mi?” dedi Pisannem. Ama yine dayanamayıp arabayı kenara çekerek suyu dayadılar tatlı gagama. İçmeyeceğim işte, hıh. Annem de, “Aaa annem oyun  mu oynuyosun bizimle? İç dedim şunu. Bir de arkasını döner.” “Pisannem” diye cakladım. Ehh, istemiyoruz işte. Ben ‘Pisannem ‘ dediğimde sinir olduğunu öğrendim artık. Ama bunu söylemekten kendimi alamamın bir iki üç dört beş altııı nedeni var. Pardon pardon, iki nedeni var ama saymaya başlayınca yediye kadar sayabildiğimi de göstermek istedim size. Her neyse, ilk neden, annemin ben neye dokunsam ‘Ekşicim pis o, Ekşicim pis bu, aaa o pis annem’ deyip durması. Ben de haliyle hiç unutmuyorum o sözcüğü. İkinci nedense ben her ‘Pisannem’ dediğimde babamın tatlı ve sinsi gülüşü ve beni öpücüklere boğması.

Karanlık oluverdi aniden. Gözlerimi patlattım, nolduğunu anlamaya çalıştım önce. Tam kendimi oradan oraya atayım bir, diyordum ki babam, “Korkma babam, bişey yok” diye parmağını uzattı. Öptüm onu, sonra da azıcık ısırdım. Dilimi de biraz değdirdim. “Acıkmış mı bu?” diye sordu babam. Anladınız sonunda… Yolculuktaki mamalar her zaman daha çeşitli olur. Özlediğim lezzetler sırasıyla gelir ben azmayayım arabada diye. Ama yine de son yarım saatte, hava kararırsa, yanımızdan kamyon geçerse, babam müziği açmazsa, annem parmağını uzatmazsa yahut benden bahsetmezlerse kudururum ben. Caklar, cırlar, titrer ve kafes demirlerine tırmanmaya çalışırım. Çok şanslılar ki hiç böyle şeylere maruz kalmadan yolculuk sonlandı bugün de. Anneannemi balkonda beni beklerken görünce çıkmak için değişik hareketler yapıp bunları acele ettirdim. Neler mi yapacağım orada? Bu da başka bir yazıya kalsın da annemin beni ihmal edip yazdığı kedi güncesi hep benimle dolsun…

The post Ekşi Turizm first appeared on Kedi Güncesi.

Amerikalı Cheryl Strayed, annesinin erken yaşta ölümünün ardından bunalıma girer. Uyuşturucu kullanmaya başlar ve  eşini defalarca aldatır acısını atlatmak için. Ancak bir süre sonra acısını uyuşturmak yerine onunla yüzleşmeye , onun gözlerinin içine bakmaya karar verir. Çıktığı Pacific Crest Trail yolculuğu onun için yeni bir başlangıç olur.

Filmin adı ve içeriği “Into the Wild”(bkz)  ile benzeştiğinden olmalı ki filme oldukça gönülsüz yaklaşmıştım. Ancak bu yolculuk yaşanılanlardan bir kaçış değil; Cheryl’ın deyimiyle bir personal reflection and transformation, Cheryl’ın kendini yeniden keşfi ve ruh temizliği anlamında bir self-treatment bu yoooolculuk.

Kitabın film aşaması ise oldukça sıradışı. Başrol oyuncusu Reese Witherspoon için bu film oldukça özelmiş. Çadır kurma sahnesinde yönetmen onun kurulum kitapçığını görmesine ve film boyunca sahne aralarında aynaya bakmasına izin vermemiş. Bir diğer ayrıntı da gerçek Cheryl filmin ilk sahnelerinde oyuncuya bol şans dileyen bir kadın olarak ekranda görülüyor. Ve gerçek kızı da Cheryl’ın küçüklüğünü canlandıran sarışın kız imiş.

Beni en çok büyülen sahne ise Cheryl’ın kötü anılarının bir imgesi olan tilkinin, karların arasındaki o yabanıl zarafeti. Cheryl tilkiye ve kötü anılarına Tanrılar Köprüsünde  son bir kez bakarak veda ediyor. 

 Filmin ilk sahnesinde Cheryl’ın botunu fırlattığı sahne çok etkileyiciydi. Ancak botunu uçuruma atması US Ulusal Ormanları yasasının  “Hiç iz bırakma!” olan ilk kuralını çiğnemiş. Sonraları ise orada dağ yürüyüşü yapan bir adam Cheryl’ın botunu bulmuş. Ayrıca film, harika soundtrackiyle de müzik listeme bir sürü parça kazandırdı.

 İçinizdeki Cheryl’ı dinlemek istiyorsanız size son bir emir daha veriyor:

The post Wild -Cheryl Strayed first appeared on Kedi Güncesi.

The post Into the Wild first appeared on Kedi Güncesi.

Can Yücel, yıllar önce aniden Datça’ya yerleşmeye karar verir. Eşine de derhal işini gücünü bırakıp oraya gelmesini söyler. Eşi Güler Hanım önce karşı çıkar. Onsuz işlerin yürümeyeceğini, o zamanlar ıssız bir kasaba olan Datça’da yaşayamayacağını düşünür. Fakat Can Yücel, eğer o gelmezse kendine oradan pekala başka bir eş bulabileceğini söyleyip şakayla karışık tehdit eder. Datça’ya bir ömürlük yerleşen çift, orada da eserlerini üretmekten hiç de geri kalmaz.

Yaşam her ne kadar bizi kendimizi önemli görecek yerlerde bulunmamızı telkin etse de mutluluğun mekanının olduğunu düşünmüyorum artık. İdil’deki bir çoban sizden çok daha mutlu olabilir bu hayatta. Bizi babaanneme götüren gerçek her ne kadar onun bizi görmek istemesi olsa da bu seferki ziyaret bir başka türlü bir şeydi. Burada günler çok hızlı ve canlı renklerle akıp gidiyor. Her gün içinde tatlı bir telaş taşıyor. Bu bizim rutin streslerimizden çok farklı.   İnsanlar doğayla öyle iç içe ki doğa ürettikçe insan da yeniden doğup var oluyor. Açan her çiçeği, yavrulayan her koyunu , meyve veren elma ağacını sahiplenmek ölümsüzlüğe atılan bir adım gibi. Bu süreç bizdekinin tam tersine sıkı sıkı bağlıyor onları yaşama. Bir çocuğun peşinde ona taparcasına yaşayıp kendi yaşayamadıklarını ona yaşatmak isteyen / dayatan ebeveynlerin aksine buradaki çiftçi yaşamak zorunda. Yaşatmak için yaşamak…

Bir sabah hasta bir serçe bulduk pencere pervazında . Bir hafta boyunca küçük bir kutuda yem ve su verdik. Yine bir sabah gözlerimizin önünde kanatlanıp gitti kuşum. Besledim diye hemen sahiplenmiştim onu. Üzüldüm veda etmedi diye giderken. Nasıl veda ederse bir serçe??

Kuşun uçup gittiği günün gecesi rüyamda onun iyileşen kanadında buldum kendimi. Güzel köylerden geçip bilmediğim çiçekleri kokladı kuşum. Uzun bir vadinin yeşil nehrinden sular içti, soluklandı. En güzeli de diğer kuşlarla havada süzülüp hasret giderdi. Kuş mutlu oldu.(tick)

Ertesi sabah kara bir kedi geldi bahçeye. Hemen bacaklarıma dolandı. Babaannem de “Çok evcidir o” dedi. Biz gülünce niye güldük diye şöyle bir baktı babannem. Hemen arabadan kedi maması getirdik ama haha! beyefendi iki koklayıp devam etti miyavlamaya. Meğer kaç gündür etle beslemiş babaannem sıpayı.

Ayrılırken yeşil üzümlerin, pembe kasımpatının, babanne yorganlarının ve dedemin bisikletinin fotoğraflarını çektim. Babaannem fotoğraf çekileceğiz deyince kıyafetini değiştirmeye gitti, dedem homurdandı bekleyince. İşte böyle güzel telaşlarla bir mevsim daha sona erdi.

The post Başka Türlü Bir Şey first appeared on Kedi Güncesi.

Laodikya’da güneşli bir sabah. Ekrem, hava aydınlanmadan çoktan uyanmış. Zaten uyumuş olduğu da söylenemez. Geçen haftaki depremin ardından kimse pek uyuyamıyor o günlerde. Konsilin toplanmasına sayılı günler kala İmparator her şeyin mükemmel olmasına dikkat ediyor. Ekrem yeni eseri için son dokunuşları yapıyor. Kendinden emin ve gururlu. Oldukça da saygı görüyor. Hatta merkezdeki kilisenin dekoru için fikri alınmıştı bir yıl önce. Şimdi ise Vaftizhane için görevlendirilmeyi umuyor. Yaşam olanca sıradanlığıyla akıp gidiyor. Laodikya’da yaşam,  körüne bir uğraş değil o günlerde…

Günümüze dönüyoruz. Laodikya… 12 kilise, 5 agora, 4 hamam, 2 tiyatrosu, meclis binası ve Dünya’da özgünlüğü bozulmamış en eski kilise yapısıyla  Anadolu’daki en büyük metropol. Hristiyanlığı serbest bırakan Constantinus döneminden kalan ve  Laodikya Konsili’nin yapıldığı Kutsal Haç Kilisesi’ne ev sahipliği  yapan uygarlık. Vatikan’dan 1400 yıl daha eski…

Sanat ve dokuma Tanrıçası Athena’nın 800 yıllık başının, nar horoz, leopar, patlıcan kabartmalarının ve 1500 yıllık kumaş parçalarının gün yüzüne çıkarıldığı topraklar…

Binlerce yıl önce yaşayan insanın sahip olduğu bu estetik kaygıyı, miras bırakma çabasını, üretimin engellenemez içgüdüsünü ve güzele düzülen gazelin tınısını biz hangi yüzyılda kaybettik acaba? Ekrem o yüzyılda yaşasaydı sıradan bir insan olacakken bu yüzyılda neden kendini garip hissetmek zorunda ya da biz onun bu yönelimini niçin yadsıyoruz? Ekrem kim mi? Ekrem Laodikya’ da saygın bir heykeltraşken Türkiye’de sıfatı Köylü olan bir Ekrem. Kendini ve yaptıklarını şöyle tanıtmış hala izlemeyenler kaldıysa :

Bu video yıllar önce Anadolu Üniversitesi’nde okuyan bir grup öğrencinin mezuniyet projesi olarak çektikleri yayınlanmayan bir belgeseldi. Yıllar sonra yayıncıların bilgisi haricinde Youtube ‘a koyulan video Türkiye’de izlenme rekorları kırar. Ekrem’in dayatılan normları yeniden yorumlayan üslubu izleyenlerin kafasında bir el bombası gibi patlar. Sistemin verdiği kağıda ihtiyacı yoktur onun. Tebrik, onay beklemez. Üretir ve böyle varolduğuna inanır. Yapılan yorumlar ve gördüğü ilgiye şaşıran Köylü Ekrem bir açıklamada bulunur bunun üzerine:

” Tanıdıklarım beni arayıp bilgilendirdiler açıklama yapmak zorunluluğu duydum. Söz konusu görüntüler Anadolu Üniversitesi ve öğrencilerinin ürünüdür. Medya için yapılmamıştır. Ekipten hala görüştüğüm Güray Varol’a akademik çevrede kalması koşulu ile olur demiştim. Yaptıklarım halkın huzuruna çıkacak kadar iyi değil, birer denemeydi. Anadolu Ünversitesi’nin ve benim haberim olmadan iyi niyetli olduğunu düşündüğüm birileri tarafından internete koyulmuştur.

Rahatsızım. Utandım, yüzüm kızardı ve uyuyamadım.

Önce heykeltıraşlardan, sonra halkımdan özür dilerim.

İşlerim, heykel değil, ’heykel denemeleri’’dir. Bilinsin.

Hak etmediğim övgülerde bulunmuş, lütfetmişsiniz. Teşekkürler.

Hak etmediğim övgünüzü alıp, kabul edersem, size borçlu kalırım.

Bu film bende yok.

Bana bu film verildiğinde istemedim. ’Ben zaten o avareyi tanıyorum, filme ne hacet’ demiştim.

Hiçbir denememde imzam yok.

Benlik derdinde değilim.

Benim, güzel insanlarımla bağlantım, sunmaya çalıştıklarım, basit işlerimdir.

Benden size bir hediye. (Hediyenin kötüsü olmaz, lütfen kabul edin)

Adımla ve rahatsız edici görüntümle sizi üzmek istemezdim, özür dilerim.

Olgun bir insan Başhekime o cümleyi kullanmazdı.

Meraklısına: Şu anda: Günde ortalama doğaya yüküm elli Türk Lirası, elli liralık iş üretmeye çalışıyorum.

50-50=0 Hesap ortada.

Yanlışlarım doğrularımı götürdü. Geriye kalan kocaman bir sıfır.

Evet; hak etmiyorum. Önce insan olunur sonra sanatçı.

Saygılarımla;

Ekrem.”

Şimdi ben onu ve düşüncelerini iyi-kötü eleştirecek kıymette bulmuyorum kendimi ancak böyle insanların kendini gerçekleştirme yolunda, dışlamak zorunda kaldıklarına ve reddettiklerine  karşı ona bir özür diletmek zorunda mıyız cidden? Onun bu seçimi bizim tatmin aletimiz mi olmalıydı?

Geçtiğimiz Şubat ayında Urla’da bir sergi açmış Ekrem Öztürk. Urla’dan topladığı doğal taş ve atık ağaçlarla yaptığı heykelleri sergilemiş. ‘Geyik, Hamile, Uçma Arzusu ‘ gibi adlar verdiği eserlerinin hammaddesini inşaat taşları, ağaç parçaları ve yerel kayaçlar oluşturuyormuş. ‘Sizin basıp geçtiğiniz, bir kenara attığınız taşları, ağaçları ben gözünüzün önüne getiriyorum.’ diyor Ekrem Öztürk.

Ayrıca internette ona ait olduğunu düşündüğüm bir sitede eserlerinden örnekler var. Bkz. Ancak onunla iletişime geçilebileğini pek mümkün görmüyorum. İnegöl’deki köfte ve sandalye, selfie çeken şehzade ve son olarak Rize’deki çay bardağı heykellerinin revaçta olduğu günümüz Türkiye’sinde de zaten ona yer olduğunu pek sanmıyorum.

 sources: köylü ekrem.net , arkeoloji haber,  egoistokur

The post Köylü Ekrem Laodikya’da first appeared on Kedi Güncesi.

Trilye Çarşısı

Bursa’yı Bursa yapan ister inanın ister inanmayın civar güzellikleridir. Ben de benim favorim olan kısımdan başlayayım dedim: Trilye. Mudanya’dan biraz ileride ve Allah’tan ulaşımı biraz daha zor olan yer, hem tarihi hem de doğal tabiatını korumakta henüz. Trilye’ye varmadan Kumyaka’ya da uğrayıp birkaç tarihi mekan ve limanı gezebilirsiniz.

Trilye’yi gezmek için alt kısımdan başlamanızı tavsiye ediyorum. Tarihi Trilye çarşısı, her ne kadar içerisinde 1 milyoncu ürünleri satılsa da görmeniz gereken yerlerden biri.

Biz araştırmadan gittiğimiz halde çok şanslı olduğumuzu düşünüyorum çünkü alışveriş esnasında çok güzel insanlarla tanıştık. Onlardan biri de Recep Amca’ydı. Recep Amca, dünyanın en küçük tabanlı 3 katlı evinde sebze meyve satmaktaydı. Bizi görünce Trilye’nin tarihini kısaca anlattı bize. Trilye, tri ve ilye yani eskiden oraya yerleşen 3 papazdan almış adını. Oradaki Rumların akibetini de uzun uzun anlattıktan sonra bizi kendine yakın görmüş olacak ki kendi içini de açtı biraz. O gün O’nun fotoğrafını çekmediğimiz için çok üzgünüm çünkü sonra gittiğimizde göremedik kendisini.

Taş Mektep

Tarihi çarşıların az ilerisinde deniz var. Burada balıkçılar var ancak açsanız farklı yerler daha hoşuna gidebilir. Sahilin az ilerisinde solda yukarıya giden bir yol var. Orayı tercih edebilirsiniz. Yukarıda Çamlı Kahve adında tarihi bir mekan var. Ancak haftasonları ve yaz aylarında yer bulmak epey sıkıntılı olabiliyor. İsterseniz ilerideki Bağ Evi restoranda da balık ve kahvaltı bulunuyor. İnerken Küçük kiliseler ve Taş Mektep’i görmelisiniz. Taş Mektep’te okuyan ünlülerden biri de Kıbrıs Eski Cumhurbaşkanı Başpiskopos Makarios imiş.

Tanıştığımız diğer bir abi ise Trilye’deki yüz yıllık binalardan bahsetti biraz. Eskiden bir katında hayvanların kaldığı, bir katında ipekböcekçiliğinin yapıldığı, en üst katında da insanların oturduğu bazı evler hala sapasağlam.

Ayrıca evlerin çiçekli duvarları, oradan oraya koşan bir sürü kedi ve köpekle  dik taş yollardan yürümek çok mutluluk verici. Giderken zeytin ve zeytinyağı almamak da olmaz tabi.

The post Gezi Güncesi 2: Tirilye first appeared on Kedi Güncesi.

Ağva plajı

Ağva’ya Bursa tarafından geçtiğimiz için İstanbul tarafından ulaşım nasıldır bilemiyorum ama bizim için yolculuk bile çok iyi geldi. Sık ormanların arasından ve köylerden geçerek biraz da uzatarak vardık Ağva’ya. Yorgun olduğumuz için hemen Booking ‘den ayırdığımız mekan olan Tranquilla’ya geçtik. Yarım pansiyon olan rezervasyonumuzu aynı fiyata Booking’den iptal ederek tam pansiyona çevirdiler. Odamız gayet rahat ve konforluydu. Yemek ve kahvaltı ise nehir kıyısında ayrı bir güzel oluyor. Genelde balayı ve ya baş başa bir tatil için tercih ediliyor sanırım ki çocuk gürültüsü de olmadı bizim kaldığımız süre boyunca.

Farklı yemek mekanları

Akşam bahçede oturmak ve bir şeyler içmek de bir keyifti. Personel gayet ilgili ve odalar da çok temizdi.

Bunların yanında deniz ve kumsal otele çok yakındı. Ağva’da upuzun bir sahil var. Deniz biraz dalgalı ve derin ama sığ alanlar da mevcut. Çarşı ise akşam gezmek için hoş. 2 tane deniz feneri var ve tekne gezintisi de yapabiliyorsunuz. Ayrıca uzun yürüyüş parkurları yapmışlar. Aslında asıl güzel olan  Göksu ve Yeşilçay nehirlerinin Ağva’dan denize ulaşmaları. Zaten Tranquilla da Göksu’nun üzerinde yer alıyor. Yılın belli zamanlarında mantar yürüyüşleri de yapılmaktaymış.

Kısacası Ağva  ve Tranquilla bir haftasonu keyif yapmak için harika bir seçimdi bizim için. Şiddetle tavsiye ederim.

The post Gezi Güncesi 1: Ağva ve Tranquilla first appeared on Kedi Güncesi.