Film | Kedi Güncesi

Sweet November

admin — Fri, 25 Nov 2016 17:06:56 +0000

Son yazımın üzerinden dört ay geçmiş. Evet, bu blog bir hevesle başlanan bir günce belki ama benim hayvan dostlarımla olan anılarımın ve hiç bitmeyecek sevgimizin bir dosyası. Yaklaşık beş aydır üzerinde çalıştığım bir projeden başımı kaldıramıyorum. Ancak bu demek değil ki yeni filmler izlenmedi yeni kitaplar okunmadı ve yeni dostlar edinilmedi. Fırsat bulabildiğim her an, hiç okunmasa da bu satırlar yazmaya devam edeceğim. Film tavsiyelerimle başlamak istiyorum aylardır içimde biriktirdiklerimi aktarmaya.

conjuring 1-2: Film “Korku Seansı” olarak Türkçe’ye çevrilmiş. Filmin ilk serisi 7.5 imdb notuyla oldukça nefes kesici. Paranormal araştırmacılar Ed ve Lorreine Warren ‘ın bizzat tanık oldukları doğaüstü olaylardan esinlenilmiş. Filmin başında bahsi geçen oyuncaktan yola çıkılarak yapılan Anabelle filminin ilk serisi de tavsiye edilir. İkincisi ise 2017 ‘de çıkacak, yani yolda. Büyülü olduğu iddia edilen bebeğin gerçeği ise halen Warren çiftinin evinde saklanmakta ve filmde görülen seramik bebekten de oldukça farklı.

babadook:Alışıldık bir hikaye gibi başlayan ve gittikçe alışılmamışın ötesine evrilen filmde, kocasını oğlunun doğum gününde kaybeden bir annenin deliliğinin sınırlarında gidip geliyoruz. Kurgu açısından American Pshyco gibi filmlere benzetilen , id-ego-süperego çekişmesinin somut örneklerle ele alındığı filmin detaylı eleştirisini şu blogdan ayrıca okuyabilirsiniz:bkz.

before the flood:Leonardo di Caprio’nun da destek olduğu bir hareketin, küresel ısınma konusunda farkındalık yaratma amaçlı çekilen harika bir haber dosyası diyebilirim. Dünyanın dört bir yanından küresel ısınmanın neden olduğu faktörleri kameraya alan belgesel, Amerika’da oldukça dikkat çekmişe benziyor ki “#beforetheflood” taginin sosyal medyadaki her paylaşımı için 21st century Fox ve National Geographic , Pristine Seas ve Wildlife Conservation Society’ye 1 dolar bağışlıyor. Bilginize…

samsara: 5 yılda 25 ülkede çekilen bu görsel şölenin eleştirilecek pek bir şeyi yok. Seyirlik.

rams: Birbirine 40 yıldır küs iki komşu kardeşin artık aile bildikleri koyun sürüleri , scrapie hastalığı yüzünden itlaf edilince aradaki buzlar erimeye başlayacak mı? Cevap: evet. Ama nasıl? Bu inatçı keçilerin bol ödüllü hikayesini lütfen izleyiniz.

where is the friend’s home?: Bu çiçek kokulu , çocukluğumuzun saf temiz korkuları ve heyecanlarını ele alan İran filminde , sınıf arkadaşının defterini yanlışlıkla eve götüren Ahmet,gün boyu arkadaşının evini sokak sokak ev ev ararken nelerle karşılaşır? Kıza üzüle peşine düştüğümüz Ahmet ‘in hikayesinde onun küçük ayak sesleri yüreğinizin merdivenlerinden sessizce inebilir. Abbas Kiarostami’nin bu gerilim(!) filminde tüm o yapılmayan veya yapılamayan ilkokul ödevleriniz ve öğretmeniniz aklınıza gelebilir.

far from men: Albert Camus’nün “Misafir” adlı öyküsünden uyarlanan filmde Viggo Mortensen’e Reda Kateb eşlik ediyor. 1954 Cezayir’inde Fransız bir öğretmeni canlandırıyor Mortensen. Polise teslim etmesi için getirilen Mohammed ile ilginç bir dostluk kuruyor Daru. Erkeklerin dünyası ve erkekçe ‘şey’lerdeki duygusallığı ortaya çıkaran film asıl hikayeyle pek de benzeşmiyor. Ancak her ikisinden de ayrı bir keyif aldığımı söylemeliyim. Filmde Mohammed’in sağdaki yolu seçmesi, hikayede karatahtaya yazılan bir tehditle çelişiyor. Sizce Mohammed ona sunulan iki yoldan hangisini seçti?

Keyifli, sanat ve aşk dolu bir Kasım diliyorum…

The post Sweet November first appeared on Kedi Güncesi.

Tahtacı Fatma

admin — Sat, 14 May 2016 15:54:56 +0000

Gördüğüm en güzel rüya, annem, babam, ben bir yolda gidiyorduk. Arkamızdan küçük boylu bir dede geldi. Bir ağacın dibine durduk. Ağaç üstümüze eğilip eğilip kalkmaya başladı. O dede ‘yanıma kaçın’ dedi, ‘ağaç üstünüze göçer’ dedi. Ordan geçtik eve vardık uyanıverdim.

Bu sözler Toroslar’da kendi deyimiyle ‘ölesiye’ çalışan göçebe yoksul bir kızın rüyasına ait. Tahtacı Fatma. ’77 yılında Süha Arın’ın ‘Yörük Elif’ adlı öyküyü kameraya almak isterken Antalya’nın Elmalı köyünde tahtacılarla karşılaşmasıyla farklı bir yöne gider. Bu açık fikirli açık sözlü topluluk , onların yaşam tarzı ve zorlu çalışma koşulları Arın’ı oldukça etkiler. 12 yaşındaki Fatma ve hayalleri onu bu belgeseli çekmeye teşvik eder. Seslendirilmiş metinle yapılan dramatik Türk filmi yapmacıklığından uzak belgeselin bu özgür ruhlu kızı çok yaralayıcı konuşuyor.

70’li yılların Türkiye’sinde hayat şartlarının zaten kötü olduğunu biliyoruz ancak bu sosyal güvencesi olmayan Alevi topluluk için işler daha da kötüdür. Çoluk çocuk orman işçiliği yapan ve oradan oraya göçen bu garip insanlar devletten hiçbir yardım görememektedirler. Fatma da annesinin hastalığından dolayı ev işlerinin yanısıra yemek yapıp ormana giden abisi ve babasını da yalnız bırakmaz. Sonraları verdiği bir ropörtajda her ne kadar o özgür günleri özlediğini söylese de o zamanlar bu durumdan oldukça şikayetçidir ve o da çocuk düşüncelerini saf ve berrak bir dille şöyle anlatır:

“Benim adım Fatma Şimşek. İlkokulu bitirdim. 12 yaşındayım. Babam tahtacılık yapıyor. Annem hasta olduğu için ormana gelmiyor. Genellikle köyde kalıyor, annem yokken burda işleri ben yapıyorum.

Ağacın çok işleri var adamı yoracak. Ağacı yıkıyon, metreylen ölçüp kesiyon, kabuğunu soyuyon, odunları topluyon, odunları çekiyon, tomruğunu çekiyon, teslim ediyon bir sürü işi var.

Ben bu işi küçük yaştan beri yapıyorum. Abim Hurşit Şimşek ortaokulu bitirdi.

Patates yaparım, fasulye, makarna, pilav. En çok sevdiğim yemek, et, fasulye, piyaz bunlar. Lokantadaki yemeklerin hepsini severim.

İlkokulu bitirdikten sonra ortaokula girmek istiyorum, ne babam vermez. Annem hasta en büyük ablam da yok, evin işine kim bakacak?

Ben böyle göç etmeyi sevmiyorum. Hemen rezil oluyor, her yerden her yere göç. Bir yerde durdun mu durmalısın. Bir yerde durdun mu bir gelirin olmalı, yeyip yeyip yatmalısın. Ben devamlı bir yerde kalmak istiyorum bir evim olmasını istiyorum.

Ben hayatımda hasta olduğumda ağlarım, abim döver ağlarım, annem azarlar ağlarım. Babam hiçbir şey yapmaz, babam beni çok sever. ”

Belgeselde bizi Fatma’nın dünyasına bu kadar çeken şey onun umutlarını ve hayallerini oldukçe içten bir dille anlatabilmesinin yanısıra çocuk kalbinde taşıdığı korkuları ve kaygıları aynı zamanda:

“Okusam öğretmen olmak isterdim. Öğretmen olmak iyi, maaş aylık alıyorsun. Doktor da olsam olurdu. En istediğim şehirde yaşamak. Orda aylıklı bir memur olucan şehirde yaşayacaksın. Şehirde rahat ediliyor dağdaki gibi irezil olunmuyor, hem de aylık alıyorsun, memur oluyon para kazanıyon.”

Belgeselde Fatma’nın yanı sıra diğer işçilerin yaşamlarından da kesitler var. Oğlunu bir türlü evlendiremeyen ağrılarından ve yaşlılıktan şikayetçi Elif Nine ve 35 yaşında başında saç ağzında diş kalmayan Ahmet Kara gibi.

“Biz ne ölüyoruz, ne sağ. Ne ölü, ne sağ. Arada… Türkiye’de şu kadar nüfusu varmış, kalabalıkmış. Olsun bizcesine biz de yaşıyoruz. Çok aydın fikirliyiz ama fakir misin, beş tane kitap yutsan cahilsin. Var mı pulun? Cümle alem kulun. Yok mu pulun? Cehennemdir yolun.”

’79’da çekilen bu belgeseli izleyince hemen Fatma’nın şimdiki halini merak ediyorsunuz. Şuradaki ropörtajdan Fatma’nın şimdiki hayatını ve detaylarını okuyabilirsiniz. Ayrıca İki Ağaç İçin adlı programa da konuk olmuş. Kısaca değinirsek Fatma evlenerek yerleşik yaşama geçebilmiş. 2 de çocuğu olmuş. Artık dağlara çıkıp tahtacılık yapmıyor ancak o günleri de çok özlüyormuş. Ne ironi! “O yıllarda daha özgürdüm” diyor “O günlere döneceğimi bilsem her şeyimi verirdim.” diye de ekliyor.

Belgeselin sonunda ‘kızlı erkekli’ semah dönen insanlar ve Fatma ile ailesini görüyoruz. Müziğin güzel ezgisi ve vücutların salınışlarında Fatma’nın son sözleri çınlıyor kulaklarımızda:

“Biz aylıklı değiliz ki biz ormanda çalışıyoruz. Onlar şehirde. Devlet bizi netsin? Biz ölesiye ormanda yaşarız.”

Yararlanılan kaynaklar: odatv, ikiağaçiçin, 5harfliler

The post Tahtacı Fatma first appeared on Kedi Güncesi.

Room / Gizli Dünya

admin — Wed, 20 Apr 2016 18:32:32 +0000

Oğullar ve Rencide Ruhlar’ın 5 yaşındaki kahramanı Alper Kamu kendi hikayesine şöyle başlar, “Beş yaş insanın en olgun çağıdır; sonra çürüme başlar. ” ve devam eder, “Ben Alper Kamu, birkaç ay önce beş yaşına bastım. Doğum günüm yaklaşırken vaktimin büyük kısmını pencerenin önünde, dışardaki insanları izleyerek geçiriyordum. Hızlanarak, yavaşlayarak, türlü sesler çıkararak ve bir yerlere bakarak yaşayıp gidiyorlardı. Bir gün onlardan biri haline geleceğimi düşünmek beni hasta ediyordu. Ne yazık ki bundan kaçış yoktu. Zaman acımasızdı ve ben hızla yaşıyordum. “

Emma Donoghue ‘nun gerçek bir olaydan (bkz.) esinlenen romanından uyarlanan Room, 7 yıl önce yabancı bir adam tarafından kaçırılan annesiyle 10 metrekarelik bir bahçe kulübesinde yaşayan Jack’in yaşamını konu alıyor. Tek bildiği hayat bu odadan ibaret olan Jack için yaşam aslında sandığımız kadar da sıkıcı değil. Yumurta kabukları, tv, lavabo gibi eşyalar onun çocuk dünyasında eğlence kaynağı olabiliyor. Annesiyle oynamak ve banyo günleri ona mutluluk veriyor. Filmin ilk başlarında uzun saçları ve kız gibi konuşmalarıyla kız-erkek ayrımını yapamamanın verdiği rahatsızlıkla annenin çocuğu biraz farklı yetiştirmiş olabileceğini düşünebiliriz. Ancak Jack için tek rol model annesidir. Filmin diğer kahramanı anne yani Joy (neşe!) için ise durum çok daha katlanılamaz bir yola girmekte. Jack’in aksine dışarıdaki hayatı bilen Joy bir gün odadan Jack’in kurtulması için bir plan yapar. Ne var ki Jack’in odadan çıkması için bazı şeylere katlanması gerekir.

“Joy: Onu seveceksin.

Jack: Neyi?

Joy: Dünyayı.”

Filmin trailerını izlediyseniz bu planın başarıya ulaşıp ulaşmadığını zaten bilirsiniz. Film, adam kaçıran sadiste değil umuda ve çocuk iyimserliğine odaklanmaktadır. Bu açıdan film bir korku ve gerilim filmi değildir. Hem biz her ne kadar ikisinin de odadan kurtulmalarını istesek de ODA, klostrofobik bir ortamdan ziyade hassas bir aile hayatı barındırır. Joy yaşadığı tüm zorluklara rağmen içsel bir özgürlük alanı yaratır Jack’e.

Joy: Ben iyi bir anne değilim.

Jack: Ama sen annesin!

Jack için dışarıdaki dünya biz her ne kadar başta aksini düşünsek de çok daha alışılabilir. Bir bebeğin hayata dair önyargıları ve beklentileri olmadığı gibi Jack de gördüğü duyduğu her şeye hemen uyum sağlar. Evet başta her ne kadar annesine inanmak istemese de Jack annesi kadar zorluk çekmez. Kaybettiği yıllar ve insanlar için üzülen Joy bunu daha fazla kaldıramaz ve hastalanır.

Jack: Dünyada bir sürü ‘yer’ var. Daha az vakit var çünkü zaman, tereyağı gibi tüm bu ‘yer’lerin üzerine yayılmak zorunda. Bu yüzden tüm insanlar ‘Acele et! Hadi! Çabuk! Yetiş! Hemen bitir! ‘ diyorlar. Annem cennete gitmek için acele etti, ama beni unuttu. Aptal Annem! Bu yüzden uzaylılar onu aşağı attı. Bam! Ve O’nu kırdılar.

Jack ise bu yeni yaşamı anlamlandırmaya çalışmaktadır.

Jack: 37 saattir dünyadayım. Pankekler , merdivenler, kuşlar, pencereler ve yüzlerce araba gördüm. Ve bulutlar ve polisler ve doktorlar ve büyükanne ve büyükbaba… Dünya sanki tüm tv kanalları aynı anda açıkmış gibi bir yer, bu yüzden neye bakıp kulak kabartacağımı bilmiyorum. Kapılar var ve… daha çok kapı. Ve kapıların ardında başka içeriler ve dışarılar var… ve görünmeyen mikroplar her yerde geziniyorlar. Küçükken az şey bilirdim. Ama şimdi 5 yaşındayım, HER ŞEYİ biliyorum.

Sources: telegraph , bustle, the guardian

The post Room / Gizli Dünya first appeared on Kedi Güncesi.

Wild -Cheryl Strayed

admin — Fri, 22 Jan 2016 18:05:34 +0000

Kimse sizi acılarınızdan koruyamaz. Acınızı ağlayarak, yiyip içerek, aç kalarak, yürüyerek, yumrukla veya terapiyle atlatamazsınız. Ona katlanmak zorundasınız.

Amerikalı Cheryl Strayed, annesinin erken yaşta ölümünün ardından bunalıma girer. Uyuşturucu kullanmaya başlar ve eşini defalarca aldatır acısını atlatmak için. Ancak bir süre sonra acısını uyuşturmak yerine onunla yüzleşmeye , onun gözlerinin içine bakmaya karar verir. Çıktığı Pacific Crest Trail yolculuğu onun için yeni bir başlangıç olur.

Filmin adı ve içeriği “Into the Wild”(bkz) ile benzeştiğinden olmalı ki filme oldukça gönülsüz yaklaşmıştım. Ancak bu yolculuk yaşanılanlardan bir kaçış değil; Cheryl’ın deyimiyle bir personal reflection and transformation, Cheryl’ın kendini yeniden keşfi ve ruh temizliği anlamında bir self-treatment bu yoooolculuk.

Başınıza gelen şey size aittir. Onu benimseyin. Yutması imkansız gelse bile kendinizi onunla besleyin. Sizi beslemesine izin verin, çünkü öyle de olacaktır.

Kitabın film aşaması ise oldukça sıradışı. Başrol oyuncusu Reese Witherspoon için bu film oldukça özelmiş. Çadır kurma sahnesinde yönetmen onun kurulum kitapçığını görmesine ve film boyunca sahne aralarında aynaya bakmasına izin vermemiş. Bir diğer ayrıntı da gerçek Cheryl filmin ilk sahnelerinde oyuncuya bol şans dileyen bir kadın olarak ekranda görülüyor. Ve gerçek kızı da Cheryl’ın küçüklüğünü canlandıran sarışın kız imiş.

Beni en çok büyülen sahne ise Cheryl’ın kötü anılarının bir imgesi olan tilkinin, karların arasındaki o yabanıl zarafeti. Cheryl tilkiye ve kötü anılarına Tanrılar Köprüsünde son bir kez bakarak veda ediyor.

Oluruna bırakmak, ne kadar yabaniceydi…

Filmin ilk sahnesinde Cheryl’ın botunu fırlattığı sahne çok etkileyiciydi. Ancak botunu uçuruma atması US Ulusal Ormanları yasasının “Hiç iz bırakma!” olan ilk kuralını çiğnemiş. Sonraları ise orada dağ yürüyüşü yapan bir adam Cheryl’ın botunu bulmuş. Ayrıca film, harika soundtrackiyle de müzik listeme bir sürü parça kazandırdı.

Ben bir çakıldım. Bir yapraktım. Bir ağacın tırtıklı dalıydım. Ben onlar için hiçbir şeydim ama onlar benim için her şey…

İçinizdeki Cheryl’ı dinlemek istiyorsanız size son bir emir daha veriyor:

Walk without a stick into the darkest woods!

The post Wild -Cheryl Strayed first appeared on Kedi Güncesi.

Into the Wild

admin — Mon, 21 Dec 2015 17:22:01 +0000

Yolu olmayan ormanlarda mutluluk vardır, Yalnız yürünen deniz kıyısında sevinç Topluluklar vardır kimsenin zorla girmediği derin denizlerde, ve sesinde de müzik. İnsanı daha az seviyorum diyemem ama doğayı daha fazla …

Lord Byron

1990 yılında Amerikalı Chris McCandless, insanın doğayla içiçe olduğu, materyalizme karşı spiritüalizmin önemini vurgulayan fizikötesi akımının ateşli bir taraftarıyken, kolejden mezun olduktan sonra kendini tüm para pul, mal mülk kavramlarından soyutlamaya karar verir. Filmde, Emile Hirsch tarafından başarılı bir şekilde canlandırılan Chris’in yeni bir kimlik oluşturma çabası ve onun Alaska için çıktığı yolculukta başından geçenler anlatılır. Chris ‘in amacı doğada kendine bir yer edinmek ve hayatını doğayla içiçe yaşamaktır.

Filmi yazan ve yöneten Sean Penn, Chris’in yani Alexander Supertramp ‘in yolculuk hikayesinin yanısıraonun kaybının ailesi üzerindeki etkilerinden de bahseder. Chris’in aile hayatı onun yolculuğu için bir nevi katalizördür aslında. Into the Wild, genç Chris ‘in aydınlanma arayışının ve yolda tanıştığı insanlarla etkileşiminin onu olgunlaştırmasını ve onların hayatlarını nasıl etkilediğini itinayla inceler. Filmin en güzel yanı orjinal şarkılarına eşlik eden Amerikan doğasının güzelliği.

Gerek yönetmeni gerek oyuncular açısından yüksek beklentiyle başladığım filmin son sahnesi benim için en şoke edici bölümü. Şöyle ki; “iyi filmmiş, sahneler süper, fikir de güzel, biz de görsek şöyle yerleri , bir karavan mı kiralasak biz de…” derken hoop gerçek bir fotoğraf beliriverdi ekranda ki Holy sh.t! Meğer şu Supertramp gerçekmiş, hem de baştan sona. Tüm o zehirli çilekler, yollar, yolculuklar, kano, mal mülk ve aileden kaçış…

Chris’in ölmeden önce yazdığı bir not ve günlükleri, karavanını görmek beni gerçekten çok etkiledi. Böyle bitmemesi gerektiğini düşündüm. Yani böyle mutlu ve hızlı bir hayat yaşadığı için mi bu kadar erken dünyadan ayrılmıştı?

Onun ölümünden sonra hayatı kızkardeşi tarafından anlatılmış ve kitaplara da konu olmuş. Onun hakkında daha fazla şey öğrenmek isterseniz bir internet sitesi de mevcut: christophermccandless

Şahsen kitabını e-book olarak indirmeyi düşünüyorum. Zira kitabın filmden daha ilginç olduğu yorumları yapılmış. Kitabı okuduktan sonra notlarımı da sizlerle bilahare paylaşacağım. Ama görsel yönüyle ve sountrackiyle kitabından önce filminin izlenmesi gerektiğini düşündüğüm bir kaç hikayeden biri olduğunu söylemeliyim. İyi seyirler!

The post Into the Wild first appeared on Kedi Güncesi.

White God

admin — Wed, 25 Nov 2015 18:38:37 +0000

2014 Cannes Film Festivali’nde Belirli Bir Bakış ödülü kazanan film, Macar Yönetmen Mundruczo’nun 6. uzun metrajlı filmi. White God yani Beyaz Tanrı’yı benim açımdan ilginç kılan hayvanlarla ilgili olmasının yanı sıra Hollywood’un yaygaracılığından uzak ama sessiz festival filmlerine de yaklaşmayan görsel ve işitsel bir şölen sunması.

Film, Rilke’nin epigrafıyla başlıyor: ” Kötü olan her şey sevgiye muhtaçtır.” 13 yaşındaki Lili’nin boş (sanatsal) sokaklarda bisikletiyle giderken bir köpek sürüsünü peşinde görmesiyle başlar film. Köpekler acaba onu mu takip etmektedir? Bu soru filmin sonunda yanıtını bulacaktır.

Kahramanımız Lili, annesinin yurtdışına çıkması gerektiği için köpeğiyle birlikte babasının yanında kalmak zorunda kalır. Ancak Lili ve Hagen uzun süre birlikte kalamayacaklardır. Komşu baskısı ve belediyenin hayvan kuralları gereği baba, Hagen ‘i bir otoyol kenarına bırakır. Ancak Lili ve Hagen’in dostlukları diğer insanların hayvanlarla olan ilişkilerinden faklıdır. Hagen’le evden kaçtıkları bir gün , köpeğini eğitmeye çalışan bir adamı gören Lili, Hagen’e “Sana asla böyle bir şey yapmam” der. Hagen’ in otoyol kenarına terkedilmesinden sonra köpek ve Lili için zor günler başlar. Hagen önce diğer sokak köpekleriyle belediye ekiplerinden kaçar ancak sonra da köpek dövüştüren bir adamın eline düşer. Eğitim yoluyla nefret ve ötekileştirmenin aşılanması, insanlara da ırkçılık tohumlarının nasıl atıldığını çok güzel örneklendirir. Hagen artık farklı bir köpektir. Bir köpek dövüşüne götürülen Hagen karşısındaki köpeği öldürüp oradan uzaklaşır. Aynı sırada karşı sahnelerde de Lili’nin isyan bayrağını çektiğini görürüz. Lili değişik ortamlarda kendine bir kimlik bulma çabasına girer.

Dikkat çekici teknik çekimleriyle öne çıkan film, çekim aşamasında hiçbir köpeğe zarar vermediğine beni aşağıdaki video ile ikna edebildi. Hagen’i oynayan ikiz köpekler Luke ve Body ilgi odağı olsalar da filmde oynayan yaklaşık 280 köpek barınaktan alınıp kadroya dahil olmuşlar. Filmin en güzel yanıysa filmin vizyona girmesinden hemen sonra çoğunun da yuvalanmış olması.

Sahnelerin bu denli etkileyici olmasının bir diğer nedeni ise kameranın köpek gözüyle ve onların seviyesinden çekilmiş olması.
Hagen barınaktayken bir ara diğer köpeklerle birlikte TV’de Tom&Jerry’yi izler. Tom o sahnede Lili’nin de trompetiyle çaldığı Hungarian Rhapsody’den bir bölümü piyanoda çalmaya çalışır. Filmi mistik bir melodrama çeviren bu melodi, hem vahşi bir kalbi yumuşatan bir merhem hem de filmin sonlarına doğru son sürat ilerleyen köpek sürüsü gibi, sürekli o büyülü anı kovalayan bir kalp atışı ritmine benzer.

Film, hayvanlara duyulan empatiye dayanan bir ahlak skalası oluşturması ve köpek intikamı ( kana kan) konusunda eleştiriliyor ve bu bakımdan eski tarz filmlere-Maymunlar Cehennemi, Amores Perros, White Dog- benzetiliyor. Fareli Köyün Kavalcısı ve Black Beauty ise filmin peri masalı imgeleri içeriğinde rastlaştığı diğer hikayeler.

Filmin sonundaki belirsizlikten istifade, ben güzel bir son hayal ettim. Ben gözlerimi kapadığımda tabii ki barınaktaki hayvanlar yok olmuyor, dövüştürülen ve eziyet gören canlar benim görmediğim yerlerde var olmaya devam ediyorlar. Yine de gerçeğe inat, tüm köpeklerin pofidik yataklarda Tom’u izlediklerini düşlüyorum ben… Tom’u izlediklerini… Tom’u…

sources: cinerituel, variety, the guardian, rogerebert

The post White God first appeared on Kedi Güncesi.

The Painted Veil

admin — Sat, 17 Oct 2015 19:26:39 +0000

Somerset Maugham’in Türkçe’ye farklı adlarla çevrilen ve ülkemizde pek de popüler olmayan romanı The Painted Veil 2006 yılında sinemaya aktarılmıştı. Başrollerinde Edward Norton ve Naomi Watts ‘ın oynadığı film, kitaptan daha çok ilgi çekmişti. Türkçe baskısını bulamayınca İngilizce okumak zorunda kaldığım kitabın film uyarlamasını da aslına sadık kalınmasa da oldukça başarılı buldum.

Ünlü aktör Edward Norton da hikayeyi okuduğunda oldukça etkilenmiş ve filmde rol almayı çok istemiş. Bu hikayeye dahil olmasının bir nedeni de kendi zaaflarını hikayede bulmasıymış. Harika bir arka plana sahip film, Çin’de elektrik ve telefon bulunmayan 800 yıllık bir köyde çekilmiş.

Yazar Maugham, İtalyanca öğrenmek için gittiği Floransa ‘da duyduğu bir ihanet hikayesinden oldukça etkilenir. Zengin bir adamın kendisini aldatan karısını bir yolculuğa çıkarıp sonunda öldürdüğü hikayenin yanı sıra Dante’nin Purgatorio’sunda sadakatsiz eşini öldürmek isteyen adam da The Painted Veil’in ilham kaynağıdır.

Hikaye Shelley’nin sonesiyle başlar:

…lift not the painted veil which those who live…

“Painted veil” yani boyalı peçe, insaların hayatlarında bir nevi boyalı bir örtüyle dolaşmalarının yani gerçeklere, ölüme ve hayata gözlerini kapamalarının simgesi. Ancak bu peçeyi kaldırabilen insanlar , gerçeklerle yüzleşebiliyor. Hikayede beyaz peçe kullanan rahibeler ise bir saflık sembolü. Yani bu peçe bir anlamda masumiyet peçesi. Hikayenin sonunda karakterlerin bu peçeden kurtulmaları da bir spiritual awakening aslında.

Roman, varlıklı bir ailenin güzel kızı Kitty’nin annesinin ısrarları ve kızkardeşinin ondan önce evlenmesiyle acil bir koca arayışına girmesiyle başlıyor. Walter Fane isimli yakışıklı ama çekingen koca adayı ise devlet laboratuarında çalışan bir mikrobiyolog. Evlenmek için acelesi var çünkü görev icabı Şangay’a gitmek üzere. Bir partide tanışan çift kısa sürede evlenme kararı alır ve hikaye başlar.

Eskiden bir İngiliz Kolonisi olan Hong Kong ‘da hayat hiç de Kitty’nin umduğu gibi gitmez. Walter ‘ın yoğun çalışma hayatı ve aynı tempoda geçen günler Kitty ‘yi yakışıklı ancak evli Charlie Townsend ile yakınlaştırır. Karısının ihanetini öğrenen Walter, eğer Charlie onu kabul ederse boşanacağını söyler. Ancak Charlie’nin karısından ayrılmak gibi bir düşüncesi yoktur. Kitty yıkılır. Walter, ya ihanet nedeniyle boşanma davası açacağını (ki bu Kitty için imkansızdır) ya da onunla Çin’in kolera salgını olan bölgesi Mei-Tan-Fu’ya gelmesini söyler. Bu ikisi için de ölüm fermanıdır.

Kitty: Birkaç yazlık elbise ve kefen yeterli mi?

Walter: Ben bavulları hazırlattım bile.

Kitty ve Walter için cehennem günleri başlar. Walter gece gündüz halk için kolerayla savaşmaktadır. Kitty ise önce komşuları Waddington ile arkadaş olur, sonrasında yetimhanedeki çocuklara bakan rahibelerle tanışır. Çocukların masumiyeti, rahibelerin huzuru Walter’ın kendini bu çaresiz insanlara adaması Kitty’nin peçesini aralamasına yardım eder.

Baş Rahibe: When love and duty are one, grace is within you.

Filmin sonlarına doğru her ne kadar birbirine aşık olmaya başlayan bir karı koca görsek de roman pek de böyle devam etmiyor. Evet Walter karısındaki değişimi farketmiş ve bebek düşüncesi( Kitty hamiledir ancak babası kim bilemez) onu yumuşatmıştır ancak kırık kalbini tamir edemeden kötü bir son onu beklemektedir. Walter koleraya yakalanır ve aniden hayata veda eder. Son sözleri hem Kitty hem seyirci hem de okuyucu için bir muammadır: “…the dog it was that died…” Bu sözler, Oliver Goldsmith’in “An Elegy on the Death of A Mad Dog” adlı şiirinden bir alıntıdır. Şiirde, iyi bir adamın köpek tarafından ısırılması anlatılır. Herkes adamın öleceğinden emindir ancak köpeğin ani ölümü herkesi şaşırtır. Painted Veil’de Walter köpek, Kitty ise ısırılan adamdır. Başta Walter’ın karısına kolera bulaşması için onu oraya götürdüğünü düşünmüştük. Ancak Walter’ın ölümü bir kaza olabileceği gibi bir intihar da olabilir. Bunu asla öğrenemiyoruz. Bu durumda adamı ısran köpek adamın kanından zehirlenmiş de olabilir. Ancak ne olursa olsun Kitty onun kırık bir kalple öldüğünü söyler Waddington’a.

Filmde Kitty’nin çocuğunun babasının Walter olduğunu anlarız ancak kitapta böyle bir son yoktur. Bu izleyiciye bir tesellidir bence.

Walter: It was silly of us to look for qualities in each other that we never had.

Film tam bir aşk hikayesi ve buna müzikleri de dahil. Sanatsal bir dram olan filmi, kitabı okumadan önce izlemenizi tavsiye ederim. İyi seyirler!